maandag 18 september 2017

7-9 t.m. 23-9-2017: Ultra Corsica, dag 12 t.m. 17

De laatste zes dagen. Het klinkt zo weinig maar in deze zes dagen krijgen we nog 389,5 km voor de kiezen, met 7001 meters omhoog en 7052 meters weer naar beneden. Met in de laatste twee dagen nog twee lange etappes.

18-9-2017:  Arbellara - Pianottoli Caldarello, 57,9 km, +943/-966 hm (route)
Als:
Philippe vanmorgen niet met de auto in een greppel vast was komen te zitten,
als hij zich aan het roadbook had gehouden,
als hij niet de route had veranderd zonder de lopers in te lichten,
als er ook in de dorpen markeringen waren geweest,

Dan:
hadden we niet een half uur in de kou zitten wachten omdat de start was vertaagd,
zouden we geen 4,5 km om hebben gelopen,
zou ik niet nog eens extra een heuvel op en af hebben gelopen,
zou ik niet minstens 20 minuten hebben verprutst met zoeken naar de route,
zou ik slechts een uur in een miezerregen hebben gelopen en niet ook nog eens een uur in een hoosbui,
zou het best een leuke dag zijn geweest.

Maar helaas horen deze dagen er ook bij. Nu kwam ik na 62,2 km in 7.42.44 binnen als een verzopen katje, stijf van de kou. Ik lig nu in de tent met mijn natte kleding om me heen, geen sprake van dat die morgen droog zijn. Ik kan wel een aai over mijn bol gebruiken.....

19-9-2017: Pianottoli Caldarello - Zonza, 59,7 km, +1541/-803 hm (route)
Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de virtuele aaien over mijn bol, de knuffels, de warme dranken en spijzen, de kranten in mijn soppende schoenen en de aanmoedigingen die ik naar aanleiding van mijn verslag van gisteren heb mogen ontvangen. Dat had ik echt even nodig.

En het heeft ook goed geholpen want vandaag ging het een stuk beter. Hoewel ik bijna een DS (Did Sleep) had gehad want ik sliep zo vast dat ik de wekker niet gehoord had. Maar gelukkig stond ik op tijd aan de start van deze zware etappe. We moesten weer flink klimmen, er waren veel meer klimmeters dan daalmeters dus ik zag best wel tegen deze etappe op. Maar het ging verassend goed. Een beetje doorlopen was ook wel prettig want de temperatuur is flink onderuit gegaan en bovenop de berg waaide het ook weer hard.

Twee km voor de finish haalt Henrik me weer bij en samen lopen we door het chaotische dorp Zonza naar de finish. Mijn tijd is 7.37.41. Ik voel me weer een stuk beter dan gisteren.

20-9-2017: Zonza - Ghisonaccia, 63,8 km, +733/-1488 hm (route)
De 800 km grens is gepasseerd! Nog slechts drie dagen te gaan en daar ben ik wel blij om. De vermoeidheid begint me parten te spelen en ik voel nu dat ik nog maar weinig reserves meer heb. Het was afgelopen nacht ook nog eens ontzettend koud op ons overnachtingsadres. De camping lag op 800 meter hoogte en het waaide weer eens flink. Ook heeft het geregend maar toen was gelukkig iedereen binnen.

Bij het ontbijt zit iedereen te bibberen van de kou en ook de start is berekoud. Ik heb mijn armwarmers aan, een warme jas, capuchon op en krijg van Oksana een paar handschoenen te leen omdat ik nog steeds sta te bibberen. Pas na 20 km ben ik op temperatuur!

De route van vandaag begon met een flinke klim en ik had gewoon te weinig energie om op z'n minst iets van een dribbeltje te proberen. Eerst ging Jean Paul me voorbij en daarna de geblesseerde Marcello. En die laatste loopt ook nog eens met stokken! Gelukkig is het uitzicht zeer de moeite waard dus heel erg is het allemaal niet. Na 10 km mogen we dalen en dat lukt me wel. Dan nog een klim die ik maar weer wandel, een lange steile afdaling en de laatste 30 km zijn redelijk vlak. En dat kan ik dan weer wel! Op VP 5 vertelt Philippe dat het parcours iets gewijzigd is omdat de weg slecht begaanbaar is. We moeten nu langs een drukke weg, er is wel een trottoir maar het is steeds stoepje op, stoepje af. Het voordeel van de wijziging is wel dat we 2,5km minder hoeven te lopen. En dat vind ik helemaal niet erg!

Na 7.26.34 (61,2 km) ben ik bij de finish op een mooie warme camping, met heerlijke douches, wc met bril en ook nog eens toiletpapier. Wat een luxe!

21-9-2017: Ghisonaccia - Venaco, 53,2 km, +1005/-660 hm (route)
Een dag vol meevallers. Ten eerste voelde ik me vandaag eindelijk weer eens fit, gezien de omstandigheden dan hè? Ten tweede was het heerlijk loopweer. En ten derde bleek er bij het creëren van de route een fout in de GPS file te zijn geslopen en was de route geen 53 maar 'slechts' 49,9 km. Mijn Garmin gaf bij de finish 48,5 km aan. En de camping is geweldig! Een veld met een schitterend uitzicht, wc papier en warme douches met een draaiknop dus ik hoefde niet om de paar tellen op een knop te drukken om het water te laten stromen. Simpele dingen waar ik blij van wordt.

De klim van vandaag was een lange, 26 km, maar niet al te steil dus kwam ik hem best redelijk op. Dalen deden we vandaag niet zoveel dus er was toch nog een piepklein tegenvallertje.
Henrik en ik komen vandaag weer tegelijk bij de finish, de laatste 2 km lopen we weer samen. Na 6.00.33 ben ik vandaag al klaar zodat ik een hele middag kan rusten voor we aan de laatste twee zware dagen gaan beginnen.

22-9-2017: Venaco - Santa Lucia di Moriani, 83,6 km, +1591/-1942 hm (route)
Oef, ben ik even blij dat deze dag er op zit! Geen lang verslag want het is al bijna etenstijd en daarna duik ik mijn slaapzak in want morgen is er nog een zware dag te gaan.

Vandaag was het veel klimmen en nog meer dalen. Zwaar! Uren achter elkaar klimmen, tot je je bijna wanhopig afvraagt of je ooit weer mag afdalen. En als je dat dan eindelijk kunt doet dat ook weer pijn aan de benen. Maar het was een mooie tocht en ik heb veel dieren gezien: koeien, varkens, geiten, hagedissen en roofvogels. Soms was het wel schrikken als er ineens een koe voor me stond maar die beesten waren banger voor mij dan ik voor hun dus ze maakten snel dat ze wegkwamen.

Ik had vandaag 10.40.49 voor deze koningsetappe nodig en was toen behoorlijk naar de vaantjes. Morgen nog een lange etappe en dan is het gedaan.

23-9-2017: Santa Lucia di Moriani - Bastia, 71,3 km, +1188/-1193 hm (route)
En dat is 17! Ik ben er! Officieel 1005 km met 18000 hoogtemeters, gelopen in 122 uur en 5 minuten. Ik kan er een metertje of minuutje naast zitten maar zoiets is het. De afstand was niet het probleem maar die hoogtemeters waren killing. Ik ben nl. niet zo'n berggeit.

Nu is het voorbij en ik ben dik tevreden. Dat ik dit kan doen, dat ik deze dagen zonder blessure en zelfs zonder enige blaar ben doorgekomen is geweldig. Nu het is afgelopen ga ik de pijntjes en vermoeidheid voelen maar dat mag. Morgen heb ik een rustdag.

Vandaag was het weer flink zwaar. Alle klimmeters kregen we in de eerste 35 km voor de kiezen. Daarna dalen en nog 15 km vlak. Omdat Philippe zich vergist had mochten we nog een km extra lopen. Een vergissing is menselijk maar ik kreeg er wel een mentale klap van die ik moeilijk te boven kwam. Zo labiel word je van dat etappelopen.

Maar na 72,6 km in 9.10.07 was ik er! En daarmee ben ik toch maar mooi de winnares! Jawel, ik heb het er met opzet nooit over gehad omdat ik me onder het lopen niet met een klassement bezig wil houden maar op 10 km voor de finish kwam het besef: ik heb gewonnen!!

maandag 11 september 2017

7-9 t.m. 23-9-2017: Ultra Corsica, dag 5 t.m. 11

Na de eerste vier relatief rustige dagen gaan we wat meer klimmen en dalen en de etappes zijn wat langer. Deze week staan er 406,8 km's in de planning met 7270 klimmeters en 7252 meters weer naar beneden.

11-9-2017: Ogliastro - Calenzana, 65,3 km, +938/-852 hm (route)
Pfff, wat een wind stond er vandaag. Zoveel dat het bij het naar beneden lopen nog steeds voelde alsof ik omhoog ging. Er waren net zoveel hoogtemeters als gisteren maar omdat er nu ook een aantal km's Corsicaans vlak in zaten moesten we die hoogtemeters dus in minder km's afleggen. En dat betekent dus dat ze steiler waren. De oplettende lezer heeft nu wel door dat deze dag me zwaarder is gevallen dan gisteren.

Maar wat was het mooi! De laatste 10 km waren echt schitterend: afdalend (tegen de wind in dus dat voelde als een pittige klim) met zicht op een prachtig dal met rondom de bergen. Helemaal beneden zag ik koeien lopen en boven me zweefden de vogels hun rondjes. De cactussen hebben hier meer water gehad dan de cactussen uit de regio waar we vandaan komen. Daar waren het verschrompelde planten, hier zijn ze mooi vol. Ik ben een cactusliefhebber dus vandaar dat ik er op let.

En dan moet ik mijn allerliefste maatje van vandaag nog noemen: Zilia, zo noem ik de zwarte hond die vanaf het dorp met die naam met me mee liep. Eerst vond ik het niet prettig maar toen hij zo braaf aan mijn zijde bleef lopen vond ik het toch wel lief. Zelfs toen ik een plaspauze maakte bleef hij op me wachten. Toch was ik ook bezorgd want wat zou zijn baasje hier van vinden? Zilia zag er goed verzorgd uit dus ik neem aan dat hij wel een baasje heeft. Toevallig kwam Philippe met de auto langs dus vroeg ik hem of hij Zilia in de auto kon zetten en hem naar het dorp terug wilde brengen. Philippe greep mijn maatje bij zijn nekvel en ik liep verder. Tot ik een paar minuten later weer getippel hoorde en jawel, daar was hij weer! Kilometers lang bleef hij bij me tot we bij een huis kwamen waar een andere hond in de tuin lag. En die was net wat interessanter dan mij dus bleef Zilia daar achter.

Na 7.34.45 kwam ik weer bij de finish en kon ik mijn tent inwaaien.

12-9-2017: Calenzana - Galéria, 47,0 km, +563/-660 hm (route)
Vandaag slechts 47 km met relatief weinig hoogtemeters. Een soort herstelduurloop dus. Omdat de afstand niet zo lang is is het heel verleidelijk om sneller te gaan lopen dan voorgaande dagen. En dat is dus precies wat ik niet heb gedaan. Voor mij werkt het het beste als ik mijn comfortabele tempo aanhoud wat ik tot nu toe heb gelopen. Versnellen zou me alleen maar blessures op kunnen gaan leveren.

Dus vertrok ik weer rustig om de km's in een prettig tempo weg te dribbelen. En dat met een flinke tegenwind. Gatsie, je zou denken dat ik als poldermiepje wel aan wind gewend zou zijn, en dat is ook zo, maar het maakt het lopen er niet eenvoudiger op. Soms, als ik een bocht omkwam, kreeg ik zo'n klap wind dat ik bijna stil stond. Maar het uitzicht was er niet minder om! Vrijwel de hele dag was de zee weer in zicht.

Helaas was er vandaag geen hond die met me mee liep, ik vraag me af waar hij nu is? Gelukkig heeft de camping waar we vandaag verblijven wel een campingkat, gezellig!

Vandaag had ik 5.12.45 nodig om bij de finish te komen.

13-9-2017: Galéria - Marine de Porto, 52,5 km, +678/-669 hm (route)
De eerste week zit erop. En ik kan nog steeds zeggen dat ik hier zonder noemenswaardige problemen aan het lopen ben. Natuurlijk heb ik mijn dipjes, pijntjes en vermoeidheid, ook al lijkt het voor anderen alsof het allemaal vanzelf gaat. Elke dag hoor ik bij de verzorgingsposten dat ik er nog fris en blij uitzie. Fris voel ik me natuurlijk niet altijd, niet verwonderlijk als je elke dag een ultra met de nodige hoogtemeters loopt, maar blij voel ik me zeker wel.  Het is hier echt zo mooi, de organisatie en vrijwilligers zijn ontzettend aardig en doen alles voor je, het eten is heerlijk en meer dan genoeg en -voor mij een aangename gewaarwording- de lucht is schoon en droog. Ik heb hier nog nauwelijks last met mijn ademhaling gehad. Dat maakt het lopen een flink stuk makkelijker.

Vandaag was ook weer een heerlijke dag. Natuurlijk waren er weer dips maar die duurden nooit lang. De wind was een stuk minder en pas na 3 uur lopen werd het (te) warm. De hele route hebben we gezigzagd door de bergen met steeds een ander uitzicht. Petra, die vandaag de vierde verzorgingspost bevrouwd, zegt tegen me dat de laatste 8 km schitterend zijn met uitzicht op een geweldige blauwe zee. Ze heeft niets te veel gezegd, helemaal beneden zie ik het strand met inderdaad de mooiste blauwe zee die ik ooit gezien heb. Op de weg staat een file van auto's omdat een touringcar de weg blokkeert, de touristen moeten hun foto's maken maar eigenlijk is de weg te smal voor de touringcar. Ik wurm me erlangs en zie Philippe staan die foto's van de lopers wil maken. Als ik de touringcar voorbij ben ren ik alsof de duivel op m'n hielen zit naar beneden. Ik heb nl. weinig zin om straks door al die auto's ingehaald te worden. De dag was zo heerlijk rustig en ik wil dat hij ook zo eindigt. Ik win het van de auto's en kom na 5.50.23 op de camping aan.

14-9-2017: Marine de Porto - Tiuccia, 75,1 km, +1782/-1776 hm (route)
Poeh hé, deze dag heeft er flink ingehakt. Vanmorgen vertrok de eerste groep al om 6 uur en de tweede groep een half uur later. Ik zit elke dag in de blauwe (vroege) groep dus mocht om 6 uur los. Dat betekende dat ik nog zo'n 3 kwartier in het donker liep voordat ik van de prachtige omgeving kon gaan genieten. Het betekende ook dat ik iets langer in de koelte kon lopen want de rest van de dag was het bloedjeheet.

De afstand was al lang maar de hoogtemeters van vandaag waren killing. Het waren eigenlijk maar drie heuvels maar het betekende wel dat we drie keer 10 km achter elkaar moesten klimmen. Zonder onderbreking. Een klein afdalinkje tussendoor was me zeer welkom geweest. Maar helaas, elke bocht die ik omging gaf zicht op een stijgende weg. De ene bocht na de andere. Drie keer 10 km achter elkaar. Ook ongeveer net zoiets dalen maar daar gaan je benen ook niet echt goed door voelen. De zon maakte het allemaal niet uit, die bleef vrolijk op onze bollen schijnen. Onze koploper Johan, die altijd de verzorgingsposten overslaat, is er vandaag zelfs bij gaan zitten om even bij te komen. Dat heb ik dan weer niet gedaan.

Kortom: een hele zware dag die ik gelukkig na 9.42.32 af kon sluiten. Behoorlijk kapot!

15-9-2017: Tiuccia - Porticcio, 57,6 km, +1164/-1183 hm (route)
Met weer een zware en warme etappe zijn we vandaag de 500 km gepasseerd. Weer was het veel klimmen, vooral in de eerste 22 km. Klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Maar dan word je ook wel beloond met een prachtig uitzicht over de zee ver beneden. Daarna dalen, gevolgd door wat kortere klimmen en afdalingen. Best weer een behoorlijk zwaar parcours maar het ging me weer beter af dan gisteren.

Vanmorgen zijn er weer twee deelnemers niet gestart. En Peter is bij de eerste verzorgingspost uitgestapt. Dat betekent dat er nu nog maar 10  van de 16 gestarte deelnemers over zijn.

Ik had vandaag 7.38.43 nodig om bij de finish te komen. Dat had minstens een kwartier sneller kunnen zijn als ik niet had hoeven zoeken naar de route. Jammer, in dat kwartier had ik liever achter een koel biertje gezeten. Het is niet anders.

Na de finish staat er elke dag iets te eten klaar. Vandaag lekkere sandwiches met nog een restje salade van gisteren. En ik kreeg van Stella een heerlijk half patatje. Dat alles had ik wel even nodig want ik kon gisteravond en vanmorgen niet echt goed eten en dat voel je bij het lopen. Vanavond zal ik proberen om een bordje extra te eten.

16-9-2017: Porticcio - Propriano, 64,0 km, +1059/-1023 hm (route)
En toen waren er nog maar 9 deelnemers. Vanmorgen is Martin niet van start gegaan. Van de overgebleven 9 lopers loopt Marcello nog met een blessure rond maar die gaat de goede kant op. Ik verwacht en hoop dat deze 9 lopers het wel tot Bastia gaan redden. Maar laten we niet te vroeg juichen want we moeten natuurlijk nog wel flink wat km's lopen. Vandaag waren dat er 64,2 en die waren weer behoorlijk pittig. De eerste 23 km hadden de meeste hoogtemeters en daarna was het dalen en her en der nog wat gemene klimmen. Het hoogteprofiel van de tweede helft zag er best liefelijk uit maar in werkelijkheid viel dat dus vies tegen. Na ongeveer 50 km zag ik een richtingaanwijzer staan naar Col de Huppeldepup en daar kreeg ik wel even een metaal tikje van. Zou ik nog helemaal naar boven moeten? Had ik het profiel niet goed bekeken? Maar gelukkig sloegen we na een km af en hoefde ik niet helemaal naar die Col de Huppeldepup te klimmen. Pfiew, wat een opluchting!

De finish was wel een beetje gemeen want ik moest de gehele camping nog over lopen met een ontzettend gemene klim maar na 8.03.40 was het leed weer geleden.

Morgen hoeven we slechts 45 km te lopen maar wel met dezelfde hoeveelheid hoogtemeters als vandaag. Daar wil ik nu nog even niet aan denken.

17-9-2017: Propriano - Arbellara, 45,3 km, +1086/-1089 hm (route)
Vandaag heb ik het voor het eerst koud gehad. Echt koud! Tussen de 15 en 30 km mochten we een berg van 800 meter beklimmen. Dat zijn heel veel viaducten! Met een fikse wind, soms mee en soms tegen. Het grootste deel lag in de schaduw. Dat klimmen gaat natuurlijk niet al te snel, sommige stukken kon ik wel omhoog dribbelen maar stijgingen van 10-15% lukken me echt niet meer, niet met al 600 km in de benen. Die steile stukken heb ik dus gewandeld en met een bezweet lichaam in de wind koel je snel af. Ik had wel een jasje in mijn rugzak maar die deed ik niet aan. Als je de Ultra Corsica loopt ben je een bikkel en bikkels doen geen jasje aan als ze het een beetje koud hebben. Ik was dus blij dat ik boven was en weer naar beneden mocht. En dat ging soms ook niet snel want sommige stukken asfalt waren heel slecht en omdat ik met mijn vermoeide ultrashuffle mijn benen nauwelijks optil ben ik dan bang om te vallen (hoezo bikkel?).

Na 41 km haalt Henrik me in, hij is een half uur na mij gestart. De laatste 4 km lopen we samen, eerst kletsend maar als we tegen de wind in moeten ploeteren zwijgen we. Samen finishen we, voor mij in 5.35.52 en voor hem dus een half uur sneller.

De camping is heel apart: een groot glooiend zanderig veld met her en der wat struiken en bomen, om ons heen de bergen. Boven het veld zweven roofvogels. De douche was koud en er is geen electiciteit dus we eten vanavond in een Corsicaans restaurant dat eruit ziet als een soort cowboytent. Ik ben de enige van ons gezelschap die het hier fantastisch vind, ik voel me echt thuis in mijn little tent on the prairie.

donderdag 7 september 2017

7-9 t.m. 23-9-2017: Ultra Corsica, dag 1 t.m. 4


Van 7 t.m. 23 september wordt de Ultra Corsica gelopen (FB pagina), een etappeloop van 1000 km met 18000 hoogtemeters. Er zijn 28 deelnemers ingeschreven (waarvan er helaas maar 16 zullen starten). Er doen twee Nederlanders mee: Peter Suijkerbuijk en ik.
Het principe is weer hetzelfde als bij andere etappelopen: opstaan, ontbijten, tas inpakken en naar het busje brengen, lopen, bagage naar de tent brengen, slaapplek inrichten, douchen, een bord eten bij Thierry halen, rusten, diner, slapen. De bagage wordt vervoerd en we overnachten op campings in tenten.
De routes kun je hier zien (klikken op de dag). De resultaten komen op deze site. Om in te loggen heb je mijn mailadres (jannet.lange64 at gmail.com) nodig (misbruik wordt gestraft!!) en de code uc2017.
Ik zal proberen om dagelijks een kort verslagje te schrijven over deze etappeloop, te beginnen met de eerste vier dagen.

In deze vier dagen leggen we 210,5 km af met 3411 klimmeters en 3396 daalmeters. 

7-9-2017: Bastia - Santa Severa, 52,1 km, +764/-764 hm (route)
Eindelijk van start! En ik kan wel zeggen dat mijn viaducttraining heeft geholpen. Lachen jullie er maar om, ik ben degene die hier over de heuvels moet zien te komen. En wie het laatst lacht....

Vandaag moest ik eerst op gang komen maar daarna ging het best wel lekker. Ook de heuvels, hoewel Peter veel sneller omhoog en naar beneden ging. Maar op de wat vlakkere gedeeltes kwam ik toch steeds weer bij hem. Het grootste deel van het parcours liepen we vlakbij elkaar of samen. Tot zijn dip na een km of 40 net iets groter was dan de mijne.

Het parcours was vandaag mooi maar op sommige stukken ook erg druk. En warm! Daar moet ik echt weer even aan wennen. Het grootste deel hebben we zicht op zee (rechts) en de bergen (links). Eén berg is geheel zwartgeblakerd en dat ruik je nog steeds. Een wit huis is nog net gered want op nog geen meter afstand is de grens zwart/groen.

Na 51,6 km in 6.04.24 ben ik op onze camping van vandaag. Tent nummer 4 staat al op me te wachten. De rest van de dag ga ik van het mooie uitzicht genieten.

8-9-2017: Santa Severa - Centuri, 45,3 km, +812/-788 hm (route)
Vandaag een prachtige route rond het noordelijkste deel van Corsica. Eerst 10 vrij vlakke km's langs de zee, dan een lange klim richting het oosten, een lus (eerst dalen en daarna weer klimmen) om helemaal naar de noordpunt te lopen (prachtig), en dan nog een stuk dalen tot aan de camping. Je kunt het dus vergelijken met twee hele lange viaducten.

De eerste 29 km zijn deels in de schaduw maar daarna lopen we pal in de zon. En juist na die 29 km moeten we flink klimmen. Oef, zware 'viaducten' hebben ze hier. Maar ik kan wel redelijk doorlopen en boven aangekomen zie ik Jeanette lopen. Zij eindigde gisteren voor me. Als ze me aan ziet komen gaat ze er als een speer vandoor. Het gaat nu naar beneden en dat kan ze blijkbaar goed. Ik laat haar mooi lopen en ga in mijn eigen tempo naar beneden. En dan zie ik Peter omhoog komen. Hoe kan dat nou? Hij zegt dat hij de lus gemist heeft en terug moet om die alsnog te lopen. Wat ontzettend balen. Ook Hayato en Bernard liepen verkeerd. Hoe dat heeft kunnen gebeuren begrijp ik eerlijk gezegd niet want het is duidelijk in de briefing verteld en de pijltjes kon je nauwelijks over het hoofd zien. Misschien door de vermoeidheid?

Ik loop vandaag heerlijk, natuurlijk heb ik mijn dipjes maar die gaan allemaal weer snel over. Dit was dus een echte genietdag.
De 45 km van vandaag liep ik in 5.11.18.

9-9-2017: Centuri - Farinole, 49,5 km, +879/-886 hm (route)
Vanmorgen was het heerlijk loopweer: bewolkt en een flinke tegenwind. Helaas gold dat alleen voor de eerste twee uur, daarna werd het warmer en zwakte de wind af. Vrijwel de gehele route konden we de zee zien, mooi!

De heuvels zijn goed te doen, de meeste dribbel ik rustig omhoog en omlaag. Het dorpje Pino vergeet ik nooit meer. Er vlak voor blijft een roofvogel me honderden meters lang volgen en boven me zweven en ben ik bang dat hij me aan zal vallen. Dat doet hij gelukkig niet. Wanneer ik Pino in loop komt er ineens een grote zwarte hond op me af en krijg ik een flashback naar dag 4 van de Tour de France Foot Race, toen ik aangevallen werd door een hond. De hond van Pino doet gelukkig niets, behalve mij laten schrikken. En een km na Pino kom ik drie mannen tegen met grote jachtgeweren. Brr, snel doorlopen!

Zonder kleerscheuren bereik ik na 49,7 km in 5.38.19 de finish waar ik van Stella, de vierjarige dochter van onze racedirector Philippe, een takje krijg die ze speciaal voor me geplukt heeft. Kurkdroog en hartstikke dood maar het gaat om het gebaar, nietwaar? En ik krijg ook nog een Danoontje van haar. Volgens mij heb ik een nieuw vriendinnetje?

Tent 4 heeft vandaag een plekje aan de zee, a room with a view. Die heb ik verdiend!

10-9-2017: Farinole - Ogliastro, 63,6 km, +956/-958 hm (route)
Zo, dat ging vandaag nog eens lekker! Het was koel, relatief gezien dan want het was toch nog 23 graden. En het waaide ook behoorlijk hard. Uit de wind en in de zon was het wel warm.

Vandaag was er geen zee te zien maar wel hele mooie bergen met een begroeiing in allerlei kleuren. Verder waren er een dode koe, een dood konijn en een slang (ik durfde niet te controleren of die dood of levend was) langs de weg te zien.

De heuvels kosten me vandaag nauwelijks moeite, alleen de laatste 10 km die we naar beneden moeten lopen doen wel pijn aan mijn bovenbenen. Ik finish vandaag in 7.03.20, mijn snelste gemiddelde van de eerste 4 dagen. Hopelijk breekt het me morgen niet op.
Ik verwacht van niet want ik voel me prima. We zullen zien.

De camping van vandaag ligt op 1,5 km van het strand, net iets te ver om naar toe te wandelen. Maar een tent onder de dennenbomen is ook niet verkeerd.

zondag 27 augustus 2017

26-8-2017: Osnabrücker Land Marathon, Bissendorf (GER)

Daar sta ik dan, na een zware strijd tegen de heuvels, het klamme weer en de mevrouw in het paarse broekje. Voor de derde keer heb ik de Osnabrücker Land Marathon gewonnen, na het eerder in 2007 en 2011 ook al gedaan te hebben. Deze keer was het wel een ander parcours, veel zwaarder kan ik wel zeggen, maar ook mooier. Eerst een grote ronde van 21 km en daarna nog twee rondes van 10,6 km. Die kleine rondes zijn eigenlijk het laatste deel van de grote ronde en juist dat deel is het zwaarst met een flinke klim en een nare afdaling over een puinpad. 

donderdag 17 augustus 2017

16-8-2017: Kardinge Marathon, Groningen

                                   Foto: Ronald Kwint (DFWrunners)

Na mijn Baltic Run heb ik niet veel rust genomen. Het is nl. de bedoeling dat ik in september mee doe aan de Ultra Corsica (1000 km in 17 dagen) en daar wil ik nog wat voor trainen. Met de kilometers zit het wel snor maar omdat de Ultra Corsica vele hoogtemeters kent is het voor mij wel goed om dat ook nog te trainen. Ik ben dus voornamelijk bezig met heuveltjes en viaducten op en af te lopen, ontzettend saai maar nodig. Bovendien voelen mijn benen niet goed, ze zijn moe. Ik denk dat de regen van de Baltic Run daar een voorname reden van is, lopen door water is nou eenmaal niet mijn specialiteit. Maar tijdens de Ultra Corsica zal ik ook met zere en vermoeide pootjes moeten lopen dus is het niet erg. Eind augustus zal ik ze hun rust gunnen, nu moeten ze nog even meewerken en voor de afwisseling een vlakke marathon lopen.

vrijdag 21 juli 2017

23-7 t.m. 27-7-2017: Baltic Run


Nog één keertje ga ik meedoen aan de Baltic Run: 325 km in 5 dagen. Omdat hij zo leuk is en omdat dit de laatste keer is dat deze organisatie deze etappeloop organiseert. Misschien komt er ooit nog wel weer eentje maar dan door een andere organisatie. Eén ding weet ik wel: zo leuk als het de afgelopen jaren was zal het hierna nooit meer worden.
Je verwacht het niet in Noordoost Duitsland maar het is echt een prachtig parcours en van alle etappelopen die ik heb gelopen is dit de best verzorgde, dat is ook de reden dat ik hem vaker heb gelopen. Dit is voornamelijk te danken aan Silke en Jörg Stutzke die samen met Lutz Raschke een prachtig evenement hebben neergezet. Niet alleen populair onder etappelopers maar ook bij de vrijwilligers, dit jaar hebben ze zelfs vrijwilligers moeten weigeren omdat ze te veel aanmeldingen hadden. Welke organisatie kan dat nog meer zeggen?

donderdag 6 juli 2017

1-7-2017: Kölnpfad Ultra (GER, 165,8 km)


Het Kölnpfad is een lange afstands wandeling rondom Keulen. Het is één grote ronde van 171 km met ongeveer de helft verharde paden en de andere helft gaat over bos- en graspaden.  
Zoals sommigen van jullie nog wel weten heb ik ooit al aan de start van de Kölnpfad Ultra gestaan maar dat draaide op een grote teleurstelling uit en ik stapte toen na 70 km uit. Daar baal ik nog steeds van, vooral de reden waarom ik dat moest doen: niet omdat ik een blessure had maar omdat de organisator het niet helemaal begrepen had. Het verslag kun je hier lezen als je wilt. Na dit fiasco heeft deze Arschloch organisator er de brui aan gegeven maar er is een nieuwe organisator die nu de Kölnpfad ultra organiseert, Thomas Eller. Juist ja, één van de Thomassen waar ik in 2011 mee liep toen wij onze straf kregen. Hij weet dus precies hoe het niet moet. Hij heeft vrijwel alles veranderd ten opzichte van toen en dat zijn één voor één goede veranderingen geweest. Er wordt nu een GPS-route gegeven, de route wordt andersom gelopen, er zijn nu 11 verzorgingsposten (om de 11 à 18 km), er is een goede site en een FB pagina, een andere starttijd, een ruimere limiet, meerdere afstanden (ook een 110 en 75 km en een estafetteloop) en we krijgen een tracker mee zodat het thuisfront in de gaten kan houden of we wel een beetje voortmaken. Het werd dus tijd voor mij om revanche te nemen want die DNF van toen zat me nog steeds dwars. Uitlopen was dus het grootste doel, het enige doel wat ik had.

maandag 12 juni 2017

11-6-2017: Rondje Voorne (63 km)


Door alle rottigheid die er tegenwoordig in de wereld gebeurt zou je bijna denken dat er geen aardige mensen meer op deze aardbol rondlopen. Gelukkig is dat zeker wel het geval, en een heleboel van die aardige mensen liepen en reden gisteren rond op Voorne. Ultralopers en estafettelopers/fietsers waren daar bijeen gekomen om deel te nemen aan Rondje Voorne. Eén van die aardige mensen (echt waar!) was ik. Ik had me ingeschreven voor de 63 km. Dat het hier prachtig mooi is en dat er aardige mensen woonden wist ik al van mijn deelname in 2001. Toen liep ik er ook al eens. Wat me toen wel irriteerde was dat het ontzettend druk was na de start met allemaal lopers, fietsers en skeelers. Dat weerhield me de jaren erna om nog eens mee te doen. Ik ben nou eenmaal allergisch voor drukte.

zondag 28 mei 2017

27-5-2017: Sri Chinmoy 50 km, Amsterdamse Bos


Ja, het was warm. Lees de verschillende sociale media en je wist het al. Iedereen die één dezer dagen een stukje heeft gelopen schrijft erover dus dat hoef ik dan dus niet meer te doen. Of wel? 
Ook in het Amsterdamse Bos was het warm, een graadje of 30. Gelukkig hoefde ik maar 50 km te lopen maar er waren ook hittebestendige lopers 100 km aan het lopen. Om de 50 km lopers ook een beetje te trainen in hittebestendigheid mochten wij om 12 uur starten en dus op het heetst van de dag lopen. Ik vind het prima, de komende zomer staan er voor mij nog wat ultra's op het programma en de kans dat het dan warm wordt is heel groot dus kon ik hier alvast wat trainen. Nou is dat woordje 'trainen' geen excuus om mijn tegenvallende tijd (5.00.11 uur) goed te praten. Veel sneller had ik het niet gekund. Alles aan mijn lijf werkte mee, geen enkel probleem, maar toch was dit het maximaal haalbare voor deze dag. En daar ben ik best tevreden mee. 

dinsdag 2 mei 2017

29/30-4-2017: Iserlohner Heimatversorger-Lauf am Seilersee, Iserlohn (GER)


Mijn tiende 24 uurs wedstrijd en, om meteen maar met de deur in huis te vallen: ook mijn laatste 24 uur. Maar daarover later meer.
Vrijdag zijn we al aangekomen in Iserlohn en heb ik het parcours bekeken. Het eerste wat ik daar tegenkwam waren eenden en ganzen. In mijn verslagen over de 24 uur van Steenbergen heb ik ze al regelmatig beschreven en op Texel had ik er ook een ontmoeting mee. Ik kan er nu weer een verhaaltje over gaan schrijven maar dat zal ik niet doen. Jullie moeten dus het verhaal van de gans met zijn eendenvriendje en de ganzenstront aan mijn schoenen missen en de ganzenkindjes zal ik ook niet noemen (het waren er zes).

maandag 10 april 2017

9-4-2017: Marathon Rotterdam

Net als vorig jaar ben ik ook dit jaar weer een pacer bij de marathon van Rotterdam. Alleen dit jaar mag/moet ik er een half uur langer over doen en dat vind ik helemaal niet erg. De pacersgroepen zijn dit jaar verdeeld. Voor de 4.45 uur zijn de 4 pacers verdeeld in 2 groepen van twee. De eerste twee (Peter en Mark) starten vanuit startvak 4 en de andere twee (Jos en ik) vanuit startvak 5. Dat betekent dus dat ik pas om 5 over half 11 kon beginnen met mijn klus. Een zware klus want het zou vandaag warm worden en ik voorzie veel problemen voor de deelnemers. Bij de rustposten neem ik dan ook ruim de tijd om iedereen goed te laten drinken en te sponzen. 

maandag 3 april 2017

2-4-2017: Lentemarathon, Amstelveen

Deze marathon stond al enige tijd op mijn wensenlijstje maar omdat ik eind februari een 24 uur liep en daarna eerst wilde afwachten hoe het herstel zou gaan had ik me niet ingeschreven. Inschrijven zou mogelijk zijn tot 31 maart dus ik had genoeg tijd. Dacht ik, maar toen ik me na mijn 50 km in Krimpen wilde inschrijven bleek dat de inschrijving al op 5 maart gesloten was. Nou ja, jammer dan, dan niet. En ik dacht er verder ook niet meer aan. Tot ik afgelopen vrijdag een berichtje van Wilma kreeg met de vraag of ik nog wilde lopen want ze had een startnummer voor me. En dan konden we meteen gaan oefenen met samen lopen want we hebben een gezamenlijk project. Dat project moet nog een naam krijgen maar voorlopig houden we het op YinenYanglopenlang. Dat terzijde, maar ik had dus een startnummer! 
Voor de start bleek dat ik dat nummer ook nog kon overzetten op mijn eigen naam dus dat was helemaal mooi. 

maandag 20 maart 2017

19-3-2017: De (5tot)50 van Krimpen, Krimpen aan den IJssel

Na mijn mislukte 24 uur in Espoo ben ik behoorlijk chagrijnig geweest. En heel eerlijk gezegd baal ik er nog steeds van. En dat niet alleen, ik maakte me ook zorgen. Maakte, verleden tijd dus, want na vandaag heb ik weer iets meer vertrouwen in mijn longen en lijf. Deze 50 van Krimpen zou mijn 200e ultra worden en ik zou het wel heel vervelend vinden als dat de laatste zou zijn, of dat hij heel slecht zou gaan. Maar gelukkig was dat niet het geval, de longen werkten vanaf het begin netjes mee, zo netjes dat ik na 4 rondjes zelfs ging geloven in een Sarah-PR terwijl dat toch echt niet mijn bedoeling was geweest bij de start want ik wilde deze 50 km alleen maar lekker lopen.

donderdag 2 maart 2017

25 en 26-2-2017: X Endurance 24 h, Espoo (FIN)


Ik heb inmiddels acht keer een 24 uurswedstrijd gelopen en heb daarbij nog nooit goede weersomstandigheden gehad. Alle acht keren regende het hard tot heel hard, drie keer onweerde het en vijf keer stond er een harde wind. Niet echt ideaal dus. Daarom wilde ik eens een keer proberen om een 24 uur indoor te lopen. Van regen zal ik dan geen last hebben, tenzij het dak lek is. Ik zal ook geen last hebben van harde wind of onweer en het is warm genoeg voor een korte broek en shirt met korte mouwen. Donker of kouder gaat het 's nachts ook niet worden. Ideale omstandigheden dus. Dat zou je denken maar zo'n hal heeft ook wel een paar nadelen. De rondes zijn slechts 390 meter. Dat valt nog mee want ik heb wel eens kleinere rondjes gelopen maar het is toch wel een mentaal dingetje. Er gebeurt indoor maar weinig als je aan het lopen bent: er komt geen hond/mens/kip/paard/eend voorbij, geen vogel overgevlogen, geen vliegtuig ook, geen voorbijgangers die vragen wat je aan het doen bent en er is geen mooie natuur te zien. Bovendien zouden er 140 deelnemers mee mogen doen dus dat zou voor mij wel even wennen worden want ik houd niet van drukte.

zondag 29 januari 2017

28-1-2017: Sri Chinmoy Marathon, Amstelveen


Deze marathon is speciaal georganiseerd voor de Triple 7 Quest lopers die in 7 dagen 7 marathons op 7 continenten willen lopen. Deze marathon is voor hun de vierde, na die in Perth (Australië), Singapore (Azië) en Caïro (Afrika). Hierna wordt er door hun nog gelopen in New York (Noord Amerika), Punta Arenas (Zuid Amerika) en op King George Island (Antartica).
Ik hoef vandaag gelukkig niet zo ver te reizen om een marathon te lopen, Amstelveen is slechts een half uurtje rijden.

maandag 9 januari 2017

8-1-2017: Elvis Presley Marathon, Groningen

Snowbird.

Even voor de duidelijkheid: ik haat de winter. Het liefst zou ik van november tot en met februari diep onder mijn dekbed kruipen en slapen om pas weer wakker te worden wanneer de krokussen met hun koppies boven de grond uitkomen. In de winter lopen is ook een noodzakelijk kwaad dus vandaar dat ik liever mijn Blue suede shoes niet aantrek en geen wedstrijden loop in die tijd. Maar nu is het anders, door mijn eigen schuld. It's now or never want ik heb me nl. ingeschreven voor een 24 uursloop op 25 en 26 februari. Dom, dom, dom want dat betekent dus dat ik nu veel moet trainen en geen winterslaapje kan houden.

maandag 5 december 2016

3 en 4-12-2016: Landgoederenmarathon en Flowerdomemarathon, Eelde-Paterswolde


Een weekendje relaxen. Zoiets was de bedoeling. En dan ook twee marathons meepikken. Wel relaxed lopen want het was bedoeld als training. Op zaterdag prachtig weer, zon en fris maar na 10 minuten lopen ben ik voldoende opgewarmd en kunnen de handen uit de mouwen. Helaas zijn er twee afmeldingen dus staan we maar met z'n vijven aan de start. 

maandag 14 november 2016

13-11-2016: Landgoed Appelbergen Marathon, Glimmen


'Hupsakee!', denk ik als ik op het knopje verzenden klik. Zo makkelijk is dat. Voor 2017 deed ik het nu al een aantal keer. Hupsakee, maal drie. Geen kunst aan, plannen maken terwijl je lekker warm achter de computer zit en niet over de consequenties nadenkt.
Deze hupsakee was voor de Landgoed Appelbergen Marathon en die naam heeft helemaal niets met een berg van dat gezonde stuk fruit te maken maar het slaat uitsluitend op het landgoed waar we omheen lopen. 

zondag 2 oktober 2016

1-10-2016: Self Transendence 6 uur, Amsterdamse Bos

Sinds ik de respectabele leeftijd van 50 jaar heb bereikt heb ik een nieuwe PR-lijst gemaakt: mijn zgn. Sarah-PR’s. Je moet wat verzinnen als je ouder wordt en geen PR’s meer loopt, nietwaar? Maar nu heb ik het probleem dat mijn Sarah-PR op de 6 uur best wel scherp staat: in 2014 liep ik in Heerde 65,8 km op de baan. Ik ben eigenlijk best wel een goede baanloopster, nu ik er zo over nadenk, want vorige week liep ik een Sarah-PR op de marathon op een baan. Daar moet ik toch eens wat mee gaan doen…

zaterdag 24 september 2016

23-9-2016: Martinimarathon, Groningen



Een marathon op een atletiekbaan betekent 105,5 rondes van 400 meter.  Bocht naar links, stukje rechtdoor, bocht naar links, stukje rechtdoor, bocht naar links, etc. In totaal 211 bochten naar links. Naar links is makkelijk onthouden voor me want dat is de kant waar mijn stijve been zit, mijn souvenir van Frankrijk, nadat ik daar 19 dagen voornamelijk aan de linker kant van de weg liep. En voor het geval je het echt niet meer weet welke kant je op moet staat er bij elke bocht een pijl die de goede kant opwijst. Je moet wel heel dom zijn om hier de verkeerde kant op te lopen.
Die 211 linkerbochten vind ik nog wel meevallen want ik liep eerder al langere afstanden op een atletiekbaan: meerdere 6 uurslopen, 50 km, 100 km, 12 uur en ook een 48 uur die ik op een sintelbaan van 309 meter liep. Dus zo'n marathonnetje moet ook wel lukken, nietwaar?